Menno ter Braak — Het verraad der vlaggen

Staat: Zeer goed. Uitgever: Kort en Goed. Druk: 3. Bindwijze: Ongebonden. Dit boek is geschreven door Menno ter Braak. Het behandelt het thema van nationale symboliek en het verraden van idealen. Inhoudsopgave: Menno ter Braak werd in 1902 geboren als zoon van een arts te Eibergen. Hij studeerde geschiedenis te Amsterdam, was één van de oprichters van de Filmliga, promoveerde op een proefschrift over de middeleeuwse keizer Otto III en was daarna leraar, tot hij in 1933 benoemd werd tot redacteur voor 'kunst en letteren' van het Haagse dagblad Het Vaderland, welke functie hij nog bekleedde toen hij op 14 mei 1940 een einde aan zijn leven maakte. Volgens een legende die al tijdens zijn leven ontstond, was hij een briljante, strijdvaardige, uiterst intelligente, maar kille, ongrijpbare, hooghartige, ondichterlijke, negatieve, alleen-maar-kritische geest. Men noemde hem Menno ter Afbraak. Toen hij stierf had hij zich vooral met zijn wekelijkse literaire kronieken in Het Vaderland een reputatie verworven, maar de lezerskring van zijn essays en romans bleef, zeker naar tegenwoordige maatstaven, zeer beperkt. Zijn meesterwerk, de essaybundel Politicus zonder partij, in april 1934 verschenen, vond in hetzelfde jaar niet meer dan 397 kopers! Dat Ter Braak op veel verzet is gestuit, is niet verwonderlijk - hijzelf zocht graag tegenstand - maar er steekt in dit verzet een mate van onbegrip die voortkomt uit onwenningheid tegenover een mate van hij, voor wie ideeën geen luxe zijn, geen dingen alleen bestemd voor de discussie aan tafel bijvoorbeeld, bij een sigaar en koffie. Ter Braak was vertrouwd met ideeën; en hij had er teveel om, zodra hem er één inviel, het gevoel te krijgen dat hij het buskruit had uitgevonden. Men heeft in Nederland aan de ene kant teveel opgezien tegen zijn virtuose paradoxen, terwijl men aan de andere kant doof bleef voor de hartstocht, voor zijn 'gevoeligheid', zo men wil, die hem onderscheidde zowel van de 'knappe koppen' die het publiek in de eerste plaats geneigd is onder hoogleraren te zoeken, als van de soort geistigheid zoals die onder studenten opgeld doet. Dat Ter Braak allesbehalve ongevoelig was, bewijst zijn stijl. Van de 'gevoelsbasis van het leven' - zoals hij het uitdrukte - had hij een scherper besef dan degenen die hem kil, dor, al te verstandelijk ('cerebraal', zei men) noemden. Weinigen in Nederland zijn zich zo bewust geweest juist van de beperktheid van het verstand, als hij. In Demasque der schoonheid (1932) prees hij in een brief aan een katholieke criticus: 'de man raadt nl. ... aan welk werk hij bezig moet zijn: Demasque der intelligentie.' Aan dit toen net voltooid werk gaf hij later de titel Politicus zonder partij.