Hella S. Haasse — Tweemaal Vestdijk. Essays

Staat: Als nieuw. Uitgever: querido. Druk: 1. Bindwijze: Ongebonden. Deze bundel bevat essays van Hella S. Haasse over de schrijver Vestdijk. Het boek maakt deel uit van de reeks Kort en Goed. Simon Vestdijk behoort tot de belangrijkste literaire figuren van de twintigste eeuw in Nederland. Hij was een veelzijdig auteur die zich onderscheidde als romanschrijver, dichter, essayist en vertaler. Daarnaast was hij actief als muziekcriticus en arts, wat getuigt van zijn brede interesse en kennis. Zijn oeuvre is omvangrijk en divers, met romans die vaak diepgaande psychologische en filosofische thema’s verkennen. Vestdijks literaire stijl wordt gekenmerkt door een rijke taal en complexe personages, waardoor zijn werk ook vandaag de dag nog veel lezers weet te boeien. Naast zijn literaire activiteiten was Vestdijk een invloedrijke stem in de culturele wereld van zijn tijd, waarbij hij met zijn essays en kritieken regelmatig een brug sloeg tussen literatuur en muziek. Zijn veelzijdigheid en productiviteit maken hem tot een fascinerend onderwerp voor verzamelaars en liefhebbers van de Nederlandse letteren. Boeken over Simon Vestdijk bieden niet alleen inzicht in zijn bijzondere schrijverschap, maar ook in de intellectuele en culturele stromingen die Nederland in de twintigste eeuw vormgaven. Voor de liefhebber van klassieke literatuur en cultuur is Vestdijk een naam die onlosmakelijk verbonden is met de rijke Nederlandse literaire traditie. Inhoudsopgave: ‘Zo is het, ik wil weten wie ik ben.’ Die woorden legt Hella Haasse in De scharlaken stad (1953) Giovanni Borgia in de mond als bevestiging van Isabella van Aragons opmerking dat hij volwassen is en zichzelf wil kennen: ‘je hoort tot een nieuw geslacht, dat rust noch duur zal vinden voor het alles onder de zon begrepen heeft’. Giovanni’s afkomst is even onzeker als zijn bestemming, de zin van het verleden, de beweegkracht in hetgeen er gaande en komende is. Hij staat op de grens van twee tijden, twee cultuurwerelden – Renaissance en Barok – evenals de dichter Charles van Orleans in Het woud der verwachting (1949) – Late Middeleeuwen en Renaissance – en Claudius Claudianus in Een nieuwer testament (1966) – verval tijd van het West-Romeinse Rijk en Middeleeuwen. Geen van Hella Haasse’s in het verleden geprojecteerde romans zijn ‘historische’ werken. Ze berusten op nauwgezet geraadpleegde geschiedbronnen, maar hun kern wordt bepaald door de steeds weerkerende vraag: wie, wat, waarom ben ik? Welke is mijn relatie met de anderen en het andere, met de totaliteit van de samenleving, met de wereld waaruit ik ben voortgekomen en de wereld waarin ik sta? Ergens is De verborgen bron, waarnnaar zij al in haar aldus getitelde jeugdroman (1950) en voordien in de novelle Oeroeg (1948) als een wichelroedeloopster speurde. ‘Er is,’ verklaarde zij in haar autobiografische Persoonsbewijs (1968), ‘in vrijwel alles wat ik geschreven heb sprake van een soort speurtocht. Dat kan een innerlijke speurtocht zijn, maar ook een