COPPENS, GUNTHER (ed.) — Spinoza en de scholastiek.

Leuven / Leusden, Acco, 2003. 127 pp. Nieuwstaat. Softcover. De mythe van de filosoof als een wezenlijk tijdloos fenomeen heeft haar langste tijd gehad. Juist de originaliteit van een denker kan alleen worden achterhaald door een reconstructie van de historische context waarbinnen hij werkzaam was. Ook Spinoza was een kind van zijn tijd. Hij hanteerde een aan de scholastiek ontleende terminologie, debuteerde met een boek over Descartes en verwees in zijn werk herhaaldelijk naar 'nieuwantieke' tijdgenoten. Ondanks het belang van dit onderwerp voor de Spinoza-studie in zijn algemeenheid, werd slechts zelden aandacht besteed aan dit boeiende onderwerp. De brug die gespannen dient te worden tussen enerzijds het laatmiddeleeuwse en het moderne denken is geen simpel bouwwerk, doch de plannen voor een eventuele verbinding tussen beide wijsgerige tijdsvakken vinden we terug in de werken van Spinoza. Deze bundel heeft tot doel een beeld te schetsen van de rol die de scholastieke wijsbegeerte speelde in de ontwikkeling van Spinoza's denken. Verschillende auteurs - Spinoza-specialisten, historici van de wijsbegeerte en mediëvisten - zullen hier trachten de relatie van Spinoza en het spinozisme tot de scholastiek te bespreken.